«تئاتر «شاهکار جهان
Kikoeru kashira
صدای سم اسبان را میشنوی؟
«اثری از «لوسی ماد مونتگومری
آنه با موهای قرمز
Hizume no oto
درشکه ای از تپه ای کوچک در حال گذر است
Yuruyakana oka wo nutte
Kaketekuru basha
،کسی برای بردن من می آید
Mukae ni kuru no mukae ni kuru no ne
،و مرا
Dare ka ga
Watashi wo tsureteyuku no ne
Shiroi hana no michi he
،به گذرگاه گل های سپید
و به منزلگاه باد میبرد
Kaze no furusato he
کسی برای بردن من می آید
Tsureteyuku no ne
از این بابت شکی ندارم
Tsureteyuku no ne
Inspiration_63 :مترجم
.مَتیو کاتبِرت شگفت زده میشود
،در ماه ژوئن، قرن 19 ام
در قایقی در کانادا که به سوی ،جزیره ی «پرنس ادوارد» در حرکت بود
،دخترکی مو قرمز
.با قلبی پر امید، برای زندگی جدیدش آماده میشد
،ماجرا در این جزیره اتفاق می افتد
،«زمانی که خواهر و برادری پیر در «گرین گیبلز
.تصمیم به سرپرستیِ یک پسربچه میگیرند
،از طرفی، برادر بزرگتر، «متیو کاتبرت» مرتب و آراسته
،برای استقبال از پسرک
.به سمت ایستگاه «بِرایت ریوِر» میرود
،متیو عادت به ارتباط با غریبه ها ندارد
!به خصوص غریبه های مؤنث
،احتمالاً به همین دلیل برای بیشتر از 60 سال مجرد مانده است
از طرف دیگر، خواهر او، ماریلا نیز برای کمک به برادرش
.در نگهداری از «گرین گیبلز» مجرد مانده است
.آن دو هر روز را با آرامش میگذراندند
.ماریلا برای رسیدنِ پسرک، سخت کار میکند
زمانی که خانم «رِیچِل لیند»، متیو ،را دید که از مقابل خانه اش میگذشت
.به «گرین گیبلز» رفت تا ماجرا را از ماریلا بپرسد
!چی؟ میخواید یه پسربچه رو به سرپرستی قبول کنید؟
!آره، درست شنیدی ریچل
ولی آخه ماریلا، این فکر از کجا به سرت زد؟
!نگفته بودی همچین قصدی داری
.ریچل، ما یه مدتی میشه راجع به این موضوع فکر کردیم
از کریسمس پارسال که فهمیدیم خانم اسپنسر
.میخواد از یتیم خونه یه دختربچه به سرپرستی بگیره
ولی آخه از پسش برمیاید؟
.دیگه سنی ازتون گذشته
!اتفاقاً دلیلش همینه ریچل
.خودت میدونی که متیو دیگه پیر شده
،واسه همین اگه یه پسربچه رو به سرپرستی بگیریم
،نه تنها میتونه توی کارها به متیو کمک کنه
.بلکه پیش ما، بهتر تربیت میشه
امروز میرسه؟
.آره
.خانم اسپنسر بهمون تلگراف داده
.فکر کنم دیگه قطار رسید
!«بِرایت ریوِر»
..جناب نگهبان
!پس همینجا منتظر بمون تا بیان دنبالت
!چشم، خانم اسپنسر
!خانم اسپنسر، ممنونم
!لیلی! مراقب خودت باش
!خدافظ! دختر خوبی باش
ماریلا، به نظر من
.داری کار اشتباهی میکنی
،تو میخوای یه غریبه رو بیاری خونه ات
.در حالی که هیچی درباره اش نمیدونی
.میدونم، منم نگران همینم
.ولی خانم اسپنسر آدم مطمئنیه
.برادرم هم از این بابت دلش قرصه
.ولی تو نباید همینجوری راحت قبول کنی
،«من شنیدم یه بچه ی یتیم توی «نیو بِرانزْویک
،اِستِرِکْنین» (نوعی سم) توی چاه ریخت»
.و تمام خانواده رو به کشتن داد
.حتی با اینکه فقط یه دختربچه بود
.خب، برای ما که دختر نیست
من که هیچوقت به سرم هم نمیزنه .یه دختر رو به سرپرستی بگیرم
.دیگه مطمئن شدم دارم خواب میبینم
.واقعاً دلم برای اون بچه ی بیچاره میسوزه
..ماریلا و متیو هیچی درباره ی بچه ها نمیدونن
.با این حال میخوان یه بچه رو به سرپرستی قبول کنن
..ببخشید، قطار ساعت پنج و نیم
!شما باید آقای کاتبرت باشید
..خیلی دیر کردید
.قطارِ ساعتِ پنج و نیم، نیم ساعت پیش اومد و رفت
!منتظر بودم شما بیاید تا واسه شام برم خونه
..پـ .. پس
.مهمونتون منتظرتون بوده
.اوناهاش، اونجا نشسته
،بهش گفتم بیاد داخل
.ولی گفتش ترجیح میده بیرون بشینه
.گفتش بیرون بهتر میتونه رویاپردازی کنه
.دختر عجیبیه
!دختر؟ حتماً اشتباه شده
!من منتظر یه دختربچه نبودم
..راستش، اسپنسر
.درسته. خانم اسپنسر همین دختربچه رو آورد
.متوجه نمیشم.. من اومده بودم دنبال یه پسربچه
.پس حتماً اشتباهی شده
.بهتره از خود دختره بپرسی
.شاید دیگه پسربچه ای نمونده بود
.مطمئناً خودش میتونه برات توضیح بده
!من دیگه باید برم
..یه لحظه صبر کنید، آخه
شما باید آقای متیو کاتبرت از «گرین گیبلز» باشید، درسته؟
.پس خودتون بودید. خیلی از دیدنتون خوشحالم
،دیگه داشتم نگران میشدم که نکنه نیاید دنبالم
فکرم رفته بود سمت هرچیزی که .ممکنه جلوی اومدنتون رو بگیره
،تصمیم گرفته بودم اگه تا امشب نیومدید
از اون درخت گیلاس بزرگ برم .بالا و همه ی شب رو همونجا بمونم
.اصلاً هم نمیترسیدم
خوابیدن روی یه درخت گیلاس که ،سرتاسرش زیر نور ماه با شکوفه ها سفیدپوش شده
خیلی رویاییه، اینطور فکر نمیکنید؟
.میتونی تصور کنی که داری توی یه تالار مرمری زندگی میکنی
،مطمئن بودم اگه امشب دنبالم نمیومدید
.حتماً فردا صبح میومدید
.ببخشید که دیر کردم
.کیفت رو بده من
.خودم میتونم بیارمش
.همه ی دار و ندارم این توئه، ولی خیلی سنگین نیست
.تازه اگه درست نگهش ندارید، دسته اش در میره
!نگا
.واسه همین بهتره خودم نگهش دارم. من قلقش رو بهتر بلدم
از این طرفی؟
..وای، خیلی خوشحالم که اومدید
.البته خوابیدن روی یه درخت گیلاس هم بد نبود
.ولی به هر حال ممنونم
راه طولانی ای رو باید بریم، مگه نه؟
.خداروشکر. آخه من عاشق درشکه سواری ام
..واای.. خیلی خوبه که قراره با شماها زندگی کنم
.و مال شماها بشم
.راستش من هیچوقت به کسی تعلق نداشتم
وای! اونه؟
.من از یتیم خونه متنفرم
..اونجا وحشتناکه
.آخه اونجا آدم نمیتونه راحت خیال پردازی کنه
.تنها چیزی که اونجا هست، یتیمان
،مثلاً تصور کنی دختری که کنارت نشسته
در واقع یه اشراف زاده بوده که ،پرستار بدجنسش اونو توی بچگیش دزدیده
.و پرستاره قبل از اینکه بتونه به جرمش اعتراف کنه، از دنیا رفته
.خیال پردازی راجع به اینجور چیزا خیلی جالبه
.من همیشه شبا بیدار میموندم و خیال پردازی میکردم
.آخه توی روز وقت زیادی واسه اینکارا نداشتم
.فکر کنم بخاطر همینه که خیلی لاغرم من واقعاً خیلی لاغر مردنی ام، نه؟
.پوست و استخونم
خیلی خوشم میاد تصور کنم که .خوشگل و تپلم و روی آرنج هام تورفتگی دارم
راه بیفتیم؟
.بله! حتماً
.منم مثل یه خانم موقر میشینم
!راه بیفت
،دخترک نیازی به استراحت نداشت ،و در طول سفر دائم صحبت میکرد
.و متیو نیز در کمال تعجب از این هم صحبتی لذت میبرد
او هرگز تجربه ی لذت بردن از .همنشینی با یک دختربچه را نداشت
میگم چرا جاده قرمزه؟
.خب نمیدونم راستش
.عیبی نداره. میتونیم بعداً دلیلشو بفهمیم
،اگه آدم دلیل همه چیزو میدونست .زندگی خیلی کسل کننده میشد
اون موقع دیگه آدم نمیتونست خیال پردازی کنه، مگه نه؟
من خیلی حرف میزنم؟
میخوای دیگه صحبت نکنم؟
.اگه اینطوریه، دیگه حرف نمیزنم
..من هر موقع تصمیمی بگیرم، میتونم انجامش بدم
.با اینکه خیلی سخته
.هر چقدر دلت میخواد حرف بزن. من اذیت نمیشم
.واای، خداروشکر
.من مطمئنم ما دوستای خوبی میشیم
.بقیه همش به من میگن که خیلی پرحرفم
.مردم هم بهم میخندن چون حرفای گنده گنده میزنم
،ولی خب وقتی آدم فکرای گنده گنده توی ذهنشه
باید از کلمات گنده گنده استفاده کنه، مگه نه؟
.درسته، با عقل جور درمیاد
خانم اسپنسر بهم گفت اسم جایی .که زندگی میکنید، «گرین گیبلز» ئه
.من همه چیزو ازش پرسیدم. گفت همه جاش پر از درخته
.اون موقع از قبل هم خوشحال تر شدم. من عاشق درختام
،توی یتیم خونه فقط چند تا درخت کوچیک بودش
.که دورشون رو با چوب بسته بودن. دقیقاً مثل خود یتیما
..همش بهشون میگفتم
!آه، ای موجودات فلک زده
اگر شما در جنگلی بزرگ، به ،همراه درختان دیگر زندگی میکردید
و خزه ها و گل های کوچک در اطراف ریشه هایتان رشد ،میکردند، و جویباری در همان نزدیکی در حال خروشیدن بود
،و پرنده ها در میان شاخه هایتان آواز سر میدادند .در آن صورت شما فرصت رشدی دوباره داشتید
.خیلی ناراحت شدم که امروز صبح تنهاشون گذاشتم
نزدیکِ «گرین گیبلز» جویبار هست؟
.یادم رفت از خانم اسپنسر بپرسم
.آره، یکی پایینِ خونه هست
.عالی شد
.همیشه دلم میخواست نزدیک یه جویبار زندگی کنم
.البته هیچ وقت فکر نمیکردم این اتفاق بیفته
.ولی الآن به آرزوم رسیدم
.الآن من واقعاً از ته ته قلبم احساس خوشحالی میکنم
..البته فکر نکنم خیلی هم خوشحال باشم
میگم، این چه رنگیه؟
قرمزه، نه؟
..درسته، قرمزه
حالا میفهمید که چرا نمیتونم کاملاً خوشحال باشم؟
،برام مهم نیست کک مک دارم .یا چشمام سبزه، یا استخوونیم
.اینجور چیزا رو میتونم با خیال پردازی از بین ببرم
،میتونم تصور کنم که پوستم مثل برگ گل رز صافه
.و چشمام رنگ بنفش خیره کننده ای داره
.ولی نمیتونم رنگ قرمز موهام رو با خیال پردازی از بین ببرم
..همش با خودم فکر میکنم
.الآن موهای من سیاه سیاهه، به سیاهیِ پر کلاغ
،ولی این حقیقت که موهام قرمز روشنه
.قلبم رو میشکنه
.مطمئنم تا آخر عمرم از این موضوع رنج میکشم
یه داستانی درباره یه دختره خوندم که .تا آخر عمرش از یه چیزی رنج میکشید
.ولی اون چیز، موی قرمز رنگ نبود
.آخه موهاش کاملاً طلایی بود
!!!!وای، آقای کاتبرت! وای، آقای کاتبرت!! وای، آقای کاتبرت
.فکر کنم خیلی خسته و گرسنه شدی
.دیگه چیزی نمونده، فقط یه مایل دیگه
..آقای کاتبرت
اونجایی که ازش گذشتیم، همونجایی که سفید بود، کجا بودش؟
منظورت کوچه باغه؟
.جای قشنگیه
.قشنگ»؟ نه، «قشنگ» اصلاً کلمه ی مناسبی نیست»
.خیلی بهتر از این حرفا بود
!!فوق العاده بود
..یه حس عجیبی بهم دست داد
شما تا حالا همچین احساسی داشتید؟
.والا یادم نمیاد همچین احساسی داشته باشم
!من خیلی اینجوری میشم
.مخصوصاً وقتی یه چیز خیلی باشکوه میبینم
.«ولی نباید به اون مکان رویایی بگن «کوچه باغ
فهمیدم! چطوره بهش بگیم «جاده ی سپید شادمانی»؟
اسم قشنگی نیست؟
جاده ی سپید شادمانی»؟»
،من وقتی از اسم جایی یا اسم کسی خوشم نمیاد
.همیشه یه اسم جدید براشون تصور میکنم
شما هم میتونید دفعه ی بعد !«بهش بگید «جاده ی سپید شادمانی
جداً فقط یه مایل دیگه تا خونه مونده؟
.آره تقریباً یه مایل مونده
.خیلی خوشحالم و خیلی هم ناراحتم
،ناراحتم بخاطر اینکه این درشکه سواری خیلی خوب بود
.من همیشه وقتی چیزای خوب تموم میشن، ناراحت میشم
،بعضی وقتا ممکنه بازم بعدش چیزای خوب باشه
ولی اطمینانی بهش نیست. و اکثر .اوقات هم به خوبیِ چیز قبلی نیست
.همیشه همینجوری بوده
.ولی خوشحالم که داریم میرسیم خونه
،میدونید، تا اونجایی که یادم میاد .من هیچوقت یه خونه ی واقعی نداشتم
از فکر اینکه دارم به یه خونه ی واقعی .میرم، بازم اون حس عجیب بهم دست میده
.متیو نیز احساس عجیبی داشت
،آرزو میکرد زمان متوقف میشد
.تا دخترک هیچ گاه به حقیقت پی نمیبرد
،دخترک اما، از آشفتگی درون متیو بی خبر بود
.و در غروب رویایی خورشید، غوطه ور شده بود
.بعد از دریاچه ی زیبا، متیو سرانجام به «گرین گیبلز» بازگشت
.قسمت بعدی: ماریلا کاتبرت شگفت زده میشود
!لطفاً با ما همراه باشید
Inspiration_63 :مترجم
Hashittemo hashittemo
Owaranai hana no nami
Mizuumi ha tooku
Moeru kumo ha motto tooku
Hana no naka de ichinichiha owaru
Samenai yume mitai ni